Hallo Holland Okt-4

Het was me het weekje wel. We hadden een planning gemaakt welke werkzaamheden we zoal zouden doen. Maandag ging het aardig goed, de 3 woningen van de leerkrachten zijn bijna klaar, dus wordt er druk begonnen met de binnenplaats van de jongens dormitory van een cementen vloer te voorzien met afwatering naar de put.

Dit doen we i.v.m. de muskieten, want malaria is nog steeds ziekte nr. 1.

Verder had ik zakjes letter kralen gekocht in Canada en met de kinderen van P1 wilde ik armbandjes maken met hun naam erin. Eerst met een stempel doos hun naam op papier zetten en daarna een armbandje maken, dat heeft me bloed zweet en tranen gekost, maar het resultaat mocht er zijn.

Opeens waren in de middag alle kinderen verdwenen en wat bleek de kapper was er. Je betaald 1000 sh. (25 cent) voor een kaal koppie. Voor 85 kinderen was door de ouders betaald, maar de rest wordt niet gedaan. Wij hebben voor 35 kinderen betaald, zodat je geen verschil krijgt.. Ook alle manlijke leraren werden kaal geschoren, dat grapje heeft 3 middagen geduurd.

Dinsdagmorgen kwam een jongen met eczeem naar ons toe en die hebben we door gestuurd naar het hospitaal samen met de secretaresse, want die kent gebaren taal. Ze waren net weg toen 1 jongen van de timmerwerkplaats kwam, die had een kopstoot gehad en zijn oog was net een tennisbal. Ook met hem naar het hospitaal en gelukkig was de secretaresse er nog. De jongen met het eczeem kreeg een antibioticakuur voorgeschreven en een lotion.

De lotion had het hospitaal niet en moest in Soroti gekocht worden (40 km verderop). De andere moest naar Kumi hospitaal (deze ligt in het binnenland, dat was vroeger een lepraziekenhuis) en dat is 28 km.

Helaas heeft de oogarts in Kumi alleen s’morgens spreekuur en gaat dan naar andere klinieken. Het wordt dus woensdag.

Om half 9 op weg naar het hospitaal over zandwegen, De oogarts was er en het feest kan beginnen. Eerst een onderzoek door de oogarts, dan met de papieren naar room 7 om te betalen vervolgens ga je terug naar de barak en krijg je van de oogarts een papier erbij en moet je naar room 1 voor registratie en wordt je gewogen, dan moet je naar room 2, die arts schrijft van alles op en moet je naar room 7 (betalen) daarna terug naar de oogarts deze ging weer een onderzoek doen en besluit dan, dat er een röntgenfoto gemaakt moet worden en je raad het al terug naar room 7. (betalen), vervolgens naar de stalen deur en het wachten begint opnieuw.

Uiteindelijk met de foto naar de oogarts en je gelooft het niet terug naar room 7 (betalen) en kunnen we naar de apotheek voor medicijnen.

Het is gelukt, aan het eind van de middag zijn we terug in Ngora .

Donderdag naar Kumi om kaplaarzen te kopen voor de werkers, die de vloer gaan doen van de dormitory. Ook nog glas besteld voor wat ramen, zodat ze door kunnen gaan met de werkzaamheden.

Aan het eind van de middag naar Soroti en onderweg zoete aardappelen en pompoenen gekocht voor John (de blinde man) Van de dovenschool kregen we 20 kg sinasappelen mee, die hebben we maar verdeeld onder de mensen.

Vrijdagmiddag stond Richard (de twin) aan de poort bij ons, het hangslot van de deur was stuk en hij had een lekke band. Met de fiets aan de hand naar ons is ongeveer 18 km. Het probleem is , dat ze leven van de opbrengst van het land en als de oogst mislukt, dan kan je op een houtje bijten. Er is niemand, die naar je omkijkt en dat in 2018. We gaan van de week met David de driver een baal posho en bonen voor ze kopen, zodat ze voorlopig te eten hebben.

Zaterdag hebben we nog even genoten van de optocht met kandidaten voor de lokale verkiezingen en vanmiddag naar John de boodschappen brengen.

Wij wensen iedereen een hele fijne dag toe.

Groeten Evert en Nel